تبلیغات
زاگرس ما - به مناسبت هفته دفاع مقدس / روایتی دیگر (بخش دوم و پایانی)

نگاهی از بلندای زاگرس بر فلات ایران زمین

به مناسبت هفته دفاع مقدس / روایتی دیگر (بخش دوم و پایانی)

نویسنده :بابک ملایری
تاریخ:یکشنبه 31 شهریور 1392-09:16 ق.ظ

به مناسبت هفته دفاع مقدس امروز مطلبی را به نقل از اکبر گنجی از فعالان سابق سپاه می آورم با این توضیح که درج این مطلب به معنای تائید تمام گفته های نامبرده نیست و تنها به دلیل دیدن روایت جنگ از نگاه و منظری دیگر و متفاوت است. مسلما سرلشگر محسن رضایی که در این نوشته از او نام برده شده است رسانه های کافی برای پاسخگویی در اختیار دارند؛ شاید خیلی از هم سن و سال های ما که خاطره جنگ و موشکهای صدام را در سنین کودکی داریم تا کنون نام شهیدانی مانند شهید کاظم رستگار یا شهید حسن بهمنی را خیلی نشنیده باشیم اما این شهیدان نیز به مانند سایر شهیدان بزرگوار بر گردن همه ما حق دارند و روا نیست که به دلیل مخالفت های سیاسی در آن زمان هنوز هم ناشناخته بمانند. با گذشت ربع قرن از پایان جنگ زمان آن است که نسل جدید بیشتر با تاریخ جنگ آشنا شوند...

جنگ متجاوزانه عراق علیه ایران، هزاران رویداد ناگفته دارد. همه آنها باید بازگو شوند که عبرت گرفته و خطاهای گذشته تکرار نشوند. جنگ تجاوزکارانه صدام حسین، صدها هزار شهید و معلول داشت و حدود هزار میلیارد دلار به کشور آسیب وارد آورد. بهترین جوان های ایران زمین به دفاع از تمامیت ارضی کشورشان برخاستند و جان باختند.

مطلب مرتبط:

بیانیه سپاه به مناسبت هفته دفاع مقدس

ادامه ...

آیت الله منتظری در خاطراتشان در مورد این اتفاقات گفته اند:

"گاهی بعضی از فرماندهان در کارشان شبهه می کردند و می گفتند ما داریم زمینه ی کشته شدن بعضی از این جوانها را فراهم می کنیم، امکانات به ما نمی دهند، به جای امکانات ما از نیروهای مخلص استفاده می کنیم،فرماندهی قوی نیست، برنامه ریزیها قوی نیست، برنامه هایمان لو می رود، خیلی از برنامه هایی که تنظیم شده بود لو رفت و بچه های مردم شهید شدند، من این چیزها را به امام منتقل می کردم، فرماندهی جنگ خیلی خوب نبود، ارتش و سپاه به هم اختلافهایی داشتند و زیر بار هم نمی رفتند، سپاه می خواست ارتش را یدک بکشد ارتش هم می خواست زیر بار سپاه نرود، نیروهای سطح پائین و متوسط سپاه هم از دست بعضی مسئولینشان گله داشتند، مثلا! یک روز چهل نفر از اینها آمدند منزل ما و اشکالاتی داشتند که اشکالاتشان هم وارد بود، از امام هم وقت گرفته بودند که خدمت ایشان بروند اما مخالفان آنها این وقت را لغو کرده بودند، با این که از طرف امام به آنها قول داده شده بود ولی به آنها اجازه نمی دادند بروند حرفشان را بزنند، بعد اینها برگشتند رفتند به جبهه و خیلی از آنها شهید شدند، دل پر خونی داشتند از بی برنامگی ها، از خط بازیها و مشکلات دیگری که وجود داشت"[11].

چند ماه پس از آن حوادث، آیت الله منتظری در تاریخ 16/7 / 1364 نامه ای به آیت الله خمینی نوشت و در آن در خصوص مسائل جنگ و سپاه گفت:

"اگر دو سال قبل با وسعت نظر به تذکرات و درد دل فرماندهان متعهد و رزمندگان عزیز که متأسفانه اکثر آنان با دلی پر درد به شهادت رسیدند توجه شده بود فرصتها از دست نمی رفت و امروز راههای پیشرفت بر ما مسدود نمی شد ولی چه کنیم که غرور بعضی مسئولین بالا و بی اعتنایی آنان به نظرات دیگران کار را به اینجا رساند. از حدود دو سال پیش تا حال بسیاری از افراد مخلص ارتش و سپاه و نمایندگان مجلس و افراد روشن و بصیر و متعهد نسبت به تحولات سپاه و ارتش و روش جنگ و اشکالات کار گفتند و نوشتند که از حد خارج بود و ممکن بود از افکار آنان استفاده کرد ولی کسی با آنان توجه نکرد و نتوانستند درد خود را که از نزدیک در جبهه ها مشاهده کرده یا از زبان فرماندهان بالا و پائین شنیده بودند به اطلاع حضرتعالی برسانند. و هر وقت تصمیمی می گرفتند مسئولینی که حیثیت خود را نزد حضرتعالی و مردم در مخاطره می دیدند جوی می ساختند که آنان موفق نشوند و گذشت آنچه گذشت و باز هم می گذرد...وقتی بعضی از افراد سابقه دار و متعهد از مسئولین سپاه می آیند و می گویند به داد سپاه برسید که سپاه در حال احتضار است، جواب آنان چیست؟...اگر مرجعی قاطع برای بررسی خطاها و ضعفها و تقصیرات منجر به شکست های پی در پی در دو سال اخیر در جبهه ها وجود داشت و برای جان هزاران جوان که مفت و در اثر بی احتیاطیها از دست می روند ارزش قائل بودیم اوضاع جنگ و جبهه ها بهتر از حال بود...متأسفانه همه ی تشویق و تقدیر ما متوجه سپاه با همه ی خط بازیها و جنگ های سیاسی موجود در آن شد"[12].

یازدهم- خاطرات هاشمی رفسنجانی از حرکت اعتراضی: خوشبختانه،اکبر هاشمی رفسنجانی، در کتاب خاطرات سال 1363، بدون آن که نامی از ما برد، داستان را ذکر کرده است[13]. خاطرات هاشمی را عیناً نقل می کنم تا وقایع از زبان کسی بیاید که چندان همدلی با ما نداشت. هاشمی رفسنجانی در آن زمان از طرف آیت الله خمینی مسئول جنگ بود. محسن رضایی در این خصوص گفته است:

"پس از آن [برکناری بنی صدر] امام فرماندهی کل قوا را برعهده گرفتند و تا پایان جنگ آن را ادامه دادند. در این مقطع با دو مرحله مواجه شدیم؛ در مرحله اول، فرماندهان به طور مستقیم با امام در ارتباط بودند و هیچ واسطه ای میانشان نبود. اما پس از آزادسازی خرمشهر، امام یکبار مقام معظم رهبری را به مدت یک سال به عنوان واسطه ی خود در جنگ انتخاب کردند و سپس آقای‌هاشمی را در دو سه مرحله گوناگون. در اواخر جنگ نیز حکم جانشین فرمانده کل قوا را به آقای ‌هاشمی دادند"[14].

6 فروردین 1363 : "ظهر احمد آقا آمد... از اختلاف در مورد سپاه و عملیات اخیر، ابرازنگرانی می کرد"(ص37).

7 فروردین 1363:"آقای محسن رضایی ،فرمانده سپاه پاسداران،هم تلفن کرد و از اظهارات آقای منتظری در ملاقات با نمایندگان امام در سپاه گله داشت؛ برای حل این مشکل که با آقای منتظری دارند،کمک خواست[آیت الله منتظری در این ملاقات گفته بود:"آقایان توجه دارند که سپاه یک ارگان جوشیده از متن انقلاب اسلامی ماست. بنابراین توقع و انتظار این ملت فداکار از این ارگان زیاد است. تمام رفتار و برخوردهای سپاه با مردم و با ارتش و جهاد و سایر ارگانها و یا حتی افراد و گروههای ضد انقلاب،باید روی ضوابط دقیق اسلامی و حساب شده باشد. هرگونه خلاف و یا تخلفی، خدای ناکرده در سپاه دیده شد، طبعاً به حساب انقلاب و اسلام گذاشته می شود، اگر در اوایل انقلاب بعضی تندرویها احیاناً انجام شد،دیگر امروز پس از گذشت پنج سال از پیروز انقلاب، نباید آن کارها تکرار شود"].

13 اردیبهشت 1363: "عصر آقای محسن رفیق دوست تلفنی از من خواست به آقای منتظری تلفن کنم که آقای محسن رضایی را که به قم می روی بپذیرند. آقای منتظری،مدتی است با فرماندهان سپاه روابط خوبی ندارند".

13 مرداد 1363: "احمد آقا آمد. گفت محسن رضایی فرمانده سپاه به امام نامه نوشته و وضع جبهه ها و عملیات را توضیح داده است، و از فشاری که برای انجام عملیات وارد می آید،گله کرده و گفته به ما اگر مهلت بدهید، دو ساله جنگ را با پیروزی تمام می کنیم".

27 مرداد 1363: "حاج احمد آقا آمد. گفت آقای محسن رضایی فرمانده سپاه، مرتباً به امام نامه می نویسد که فشار و عجله در انجام عملیات نشود. سوء ظن دیگری برای بعضی پیش آمده که فرماندهان سپاه از طریق تأخیر در عملیات،در صدد کسب امتیازات بیشترند؛ من این سوءظن را قبول ندارم".
8 شهریور 1363: "آقایان محسن رضایی و صیاد شیرازی آمدند؛ برای عرضه ی طرح جامعه خودشان برای جنگ. آقای صیاد طرحش را منقح و زمان بندی شده و مکتوب عرضه کرد، نمونه ای از انضباط ارتش است. ولی آقای محسن رضایی تنظیم نکرده بود و توضیح شفایی داد. قرار شد در جلسه ی فردا با رئیس جمهور،[طرح] کامل شده بیاورند".

21 شهریور 1363: "آیت الله خامنه ای اظهار تمایل کردند که نماز جمعه این هفته را اقامه کند[آیت الله خامنه ای در خطبه های نماز جمعه گفتند:"جنگ تنها یک راه حل بیشتر ندارد و آن حذف صدام است که ما این کار را خواهیم کرد. بزرگترین فتوحات نظامی با بودن رژیم صدام بر سر کار، دارای صرفه نیست. ما هیچ گونه چشمداشتی به خاک عراق نداریم ولی بیشترین فشار را برای سقوط رژیم صدام، وارد خواهیم آورد"].

27 شهریور 1363: "عصر، آقایان محسن رفیق دوست و محسن رضایی و رحیم صفوی آمدند.درباره عملیات و نیازهای مالی و تدارکاتی جبهه و مشکلات سپاه بحث بود. آقای محسن رضایی از دخالت های زیاد آقای محلاتی[نماینده ی ولی فقیه در سپاه] در امور سپاه گلایه داشت و نامه ای [در این موارد] به امام نوشته است. قرار شد از طریق مجلس و دولت، یک و نیم میلیارد تومان برای مخارج جنگ تهیه کنم[در خصوص فشار مسئولان برای تحرک در جبهه های جنگ، سردار رحیم صفوی می گوید:"رفتیم پیش آقای هاشمی، ایشان گفت شما ترسیده اید. شما به تردید افتاده اید. یک کاری بکنید. مگر حواس شما نیست که متکی بر مردم هستید. مردم اگر ببینند بازار جنگ داغ و گرم نیست، رها می کنند و پشتیبانی نمی کنند. یک کاری بکنید. ما نمی دانستیم برادر محسن به آقای هاشمی چه قولهایی می دهد، اما می آید فشارهایی به ما می آورد. این فشارها برای ما اثری ندارد، زیرا با امکاناتی که در دستمان هست، می دانیم نمی شود عملیات بزرگ انجام داد، ولی به هر حال فشارهای شدید ادامه دارد. این را یک جا نوشتم که ما حتی یک بار لبخند از فرماندهمان ندیده ایم، چهار سال از جنگ می گذرد، یک تبسمی هم ندیدیم، ایشان داشته باشد"](ص 293).

30 شهریور 1363: "حاج احمد آقا، از نامه ی فرمانده سپاه به امام گفت که از تداخل مسئولیتها با نماینده ی امام در سپاه و از مشکلات دخالت آنها گله دارند...شب آقایان محسن رضایی و رحیم صفوی آمدند. توضیحاتی دادند که عملیات محدودی که قرار بوده در مرز های جنوب غرب انجام شود، انجام نشود، سپاه ضعیف شده و با احتیاط عمل می کند".

3 آبان 1363 : "مسئول بسیج آمد و از فرماندهی کل سپاه شکایت داشت و اجرای طرح مناطق بزرگ سپاه را، در جهت حذف بسیج می دانست. ضمناً تحرکات وسیعش در بعضی از مراکز، علیه این طرح به چشم می خورد؛ مثل این که علیه آن سازماندهی شده است".

17 آبان 1363: "عصر، آقایان محسن رضایی و محسن رفیق دوست آمدند و آقای دهقان را به عنوان فرمانده سپاه منطقه ی یک تهران، معرفی کردند".
22 آبان 1363: "سر شب،عده ای پاسدار آمدند و از فرماندهان سپاه شکایت داشتند ولی حرف روشنی نبود".[حرف ها روشن بود، بی فایده بودن ادامه ی جنگ، و فعالیت های سیاسی فرماندهان سپاه. حرف ها روشن بود، ولی باب میل هاشمی نبود].

25 آبان 1363: "آقای محسن رفیق دوست اطلاع داد که امروز در باختران، در جلسه ای از طرف بعضی از پاسداران به محسن رضایی فرمانده سپاه پاسداران اعتراض و اهانت شده است".

27 آبان 1363: "آقای شیخ فضل الله محلاتی نماینده ی امام در سپاه آمد. گزارشی از موج مخالفت با فرماندهی سپاه گفت و اعلان خطر کرد و از عدم توجه فرماندهی سپاه پاسداران به نصایح خودش و تضعیف ایشان، گله داشت".
28 آبان 1363:"احمد آقا به منزل آمد. درباره مشکلات سپاه و مسأله ی مخالفت جمعی از پاسداران با فرماندهی بحث شد. شب اعضای شورای فرماندهی سپاه آمدند و برای مشکل مخالفت های پاسداران با فرماندهی، تقاضای چاره جویی داشتند. قرار شد من با آنها صحبت کنم و آنها را از مخالفت در این موقعیت جنگ، بر حذر دارم".

29 آبان 1363: "ظهر، پسر آقای موحدی کرمانی- که یکی از فرماندهان سپاه است- آمد و انتقاداتی به شیوه ی عمل فرماندهی سپاه داشت و مشورت می کرد برای ماندن در سپاه که گفتم بماند، به خصوص از طرح مناطق بزرگ، شیوه ی آزادسازی نیروها و برخورد با مخالفان حرف زد. شب، آقای عبدالوهاب فرمانده معزول منطقه ی ده سپاه آمد. گزارشی از برخورد و اختلافاتش با فرماندهی سپاه داد و ادعای مظلومیت دارد. ناراحتی های اخیر سپاهیان، تا حدودی مربوط به طرفداران ایشان است. ایشان را نصیحت کردم که در زمان جنگ، چاره ای جز صبر و گذشت نیست".

1 آذر 1363: "پیش از ظهر، آقای محسن رضایی آمد. از تحرک مخالفانش در سپاه و کار شکنی در منطقه ی تهران، علیه فرماندهی سپاه اظهار ناراحتی شدیدی و درخواست اجازه برخورد خشن تر و تنبیه مخالفان را داشت".

3 آذر 1363: "درباره ی بسیج[ در اجتماعی 12 هزار نفری بسیجیان سراسر کشور] سخنرانی مفصلی کردم.[در بخشی از این سخنرانی آمده است:"ما از هر جهت خودمان را آماده کرده ایم تا کار جنگ را یکسره کنیم. تجربیات عملیات گذشته را جمع بندی کرده ایم. تمامی نقاط ضعف دشمن را ارزیابی کرده ایم، نقاط آسیب پذیر را دریافته ایم و با کمک شما و تمامی نیروهای رزمی مسلح، و با تدارک همه جانبه، در هر نقطه ای که لزوم داشته باشد، آمادگی رزمی داریم. هیچ چیز غیر از حذف بعث عفلقی از منطقه و کوتاه شدن شر صدام و اطرافیانش از سر مردم عراق و گرفتن حق تضیع شده مردم ایران، نمی تواند ما را از ادامه ی جنگ و حرکت باز دارد"](ص 402).

4 آذر 1363: "شب،آقای محسن رضایی آمد. از من خواست در مراسم معرفی فرمانده سپاه مرکز که احتمال ابراز مخالفت از طرف بعضی ها می رود، شرکت کنم. گفتم صلاح نیست. نشان از ضعف شما و قدرت مخالفان است. قرار شد آقایان ساداتیان و اقبالی بروند".

5 آذر 1363: "بعداز ظهر، آقایان محسن رضایی و محسن رفیق دوست و سیدجلال ساداتیان آمدند. گزارش مراسم معرفی فرمانده سپاه پاسداران تهران را آوردند که عده ای از مخالفان، شلوغ و اغتشاش کرده بودند. اجازه ی تعقیب آنها را می خواستند".

6 آدر 1363: "مسأله ی اختلاف سپاه درباره ی فرماندهی خیلی وقتم را گرفت".
8 آذر 1363: "فرماندهان سپاه و نمایندگان امام در سپاه آمدند. مفصل برای آنها درباره نقش نیروهای مسلح و برخورد دشمنان و احتراز از دو دستگی صحبت کردم".

11 آذر 1363: "در جلسه ای در دفتر رئیس جمهور با حضور آقای محسن رضایی شرکت کردم. بیشتر وقت را، بحث درباره ی مشکل مخالفان فرماندهی سپاه گرفت. آقای محسن رضایی درباره ی عملیات آینده توضیحاتی داد".

19 آذر 1363: "آیت الله منتظری، بعد از ملاقات با امام، به منزل ما آمدند و دو ساعتی درباره ی امور کشور و جنگ مذاکره کردیم. در خصوص جنگ، به ایشان حسن پیشرفت امور را تأکید نمودم".

20 آذر 1363: "با آقای محسن رضایی در مورد برنامه ی ملاقات آینده آنها، با مخالفانشان در سپاه، با امام صحبت کردم".

21 آذر 1363: "عصر، آقایان محسن رضایی و علی شمخانی آمدند و برای ملاقات با آیت الله منتظری مشورت کردند".

22 آذر 1363: "آقای شیخ حسن صانعی از طرف امام پیغام داد که من با مخالفان فرماندهی سپاه صحبت کنم. بنا بود، خود امام با آنها صحبت فرمایند. رئیس جمهور در این مورد نظر مخالف داده اند و امام منصرف شده اند. گفتم روز شنبه، خدمت امام خواهم رسید".

24 آذر 1363: "خدمت امام رسیدم. راجع به ملاقات امام در یک جلسه ای با فرماندهان سپاه و مخالفان آنها و نصیحت مخالفان و ضبط مذاکرات، نظر موافق دادم. قبلاً هم نظر خود امام، همین بوده است. ولی آقای رئیس جمهور، مصلحت نمی دانند که مخالفان برای ملاقات با امام دعوت شوند. قرار شد در این مورد با رئیس جمهور مذاکره شود".

25 آذر 1363: "پیغام شفاهی امام را قبل از شروع جلسه به نمایندگان گفتم که امام از دخالت بعضی نمایندگان در امور سپاه و همراهی با مخالفان فرماندهی، ابراز نارضایتی کرده بودند. برای خواباندن سر و صداها خیلی موثر افتاد. گر چه آنها را خیلی دمق کرد. حدود نود نفر از نمایندگان به من نامه نوشته بودند و خواسته بودند نمایندگان مخالف،اعتراضاتشان را در مورد فرماندهی سپاه در حضور نمایندگان مجلس، علیه فرماندهی مطرح کنند".

2 دی 1363: "دو سه نفر سپاهی آمدند. از وضع سپاه و جبهه و جامعه، گله داشتند".

5 دی 1363: "جلسه ای با حضور رئیس جمهور و مسئولان سپاه داشتیم؛ برای مشورت در کیفیت برخورد با مخالفان فرماندهی سپاه- که امام دستور مدارا داده اند- قرار شد، سیاست جذب آنها اعمال شود".

26 دی 1363: "شب با سران قوا و احمد آقا میهمان آقای موسوی اردبیلی بودیم. درباره ی زمان به کار بردن موشک اسکاد بی- که از لیبی گرفته ایم، علیه بغداد بحث شد. قرار شد، هنگام حمله ی آینده باشد؛ در صورت استفاده کردن عراق از موشک، علیه شهرهای ما به عنوان مقابله به مثل از این موشک استفاده شود".

11 اسفند 1363: "آقای ولایتی آمد و درباره ی سفر آینده ام به ژاپن و چین مذاکره کرد. گفتم در نیمه ی اول سال 1364 قرار بگذارید. وقتی که پیروزی در جنگ کسب نمودیم، برای سفر مناسب تر است. همچنین گفتم: نظر من این است که در صورت پیروزی در عملیات، امام دستور بدهند که شعار "مرگ بر آمریکا" و "مرگ بر شوروی" از موضع قدرت، حذف شود".

20 اسفند 1363: "حسن روحانی اطلاع داد که حمله آغاز شده است. اسم عملیات بدر است".

22 اسفند 1363: "فشار نیروی عراقی به نیروهای قرارگاه نجف، زیاد است و نیروهای ایرانی قرارگاه نوح، به جای اول برگشته اند. پل ها هنوز وصل نشده است. وضع ناراحت کننده است".

25 اسفند 1363: "آخر شب،آقای فضل الله محلاتی نماینده ی امام در سپاه از قرارگاه اطلاع داد که وضع عملیاتی در جبهه ها خوب نیست. یک و نیم بامداد از دفتر امام زنگ زدند و بیدارم کردند. اخباری از وضع جبهه می خواستند. گفتم اخبار جبهه جالب نیست"(ص 546).

26 اسفند 1363: "قرارگاه خاتم الانبیاء اطلاع داد که در قسمت شمال پل چرده، نیروهای قرارگاه نجف، عقب نشینی کرده اند. لشکر امام حسین بی اجازه و بدون خبر، عقب نشینی کرده و تیپ الغدیر را که از یزد هستند، تنها گذاشته اند و در نتیجه تیپ الغدیر قبل از عقب نشینی تلفات داده و فشار روی تیپ کربلا،خیلی شدید است. نیروهایی که به پشت دجله، به طرف غرب رفته بودند، با شهادت آقای مهدی باکری، فرمانده ی لشکر 31 عاشورا که از سرداران رشید سپاه بود، به شرق عقب نشسته اند و زمزمه ی عقب نشینی کامل را مطرح کردند...آقای محسن رضایی خبر داد که تصمیم به عقب نشینی گرفته اند".

27 اسفند 1363: "آقای رضایی گفت نیروها با نظم به طور کامل عقب نشسته اند ولی بعضی از وسائل جنگی جا مانده است که قسمتی از این وسایل هم منهدم شده که به دست دشمنان نیفتد. حدود صد تا دویست نفر ممکن است جا مانده باشند"(صص 549- 548).

نتیجه: چگونه جوانی 25- 24 ساله ای به دقت تمام به نمایندگان مجلس، قائم مقام رهبری و همه مسئولان نظام گوشزد کرد که دخالت سپاه در سیاست و تسخیر قدرت سیاسی چه بر سر کشور خواهد آورد، اما آنها که عمری سپری کرده بودند پیامدهای این امر را در نمی یافتند؟ دوستان شهید و معلول ما نیز به طور مبسوط توضیح دادند که ما در این جنگ پیروز نخواهیم شد. چرا آن اعتراض های درست گوش شنوایی نیافت؟

در خصوص جنگ، صدها هزار تن از بهترین جوانان ایران زمین در جنگ کشته و زخمی و معلول گردیدند، کشور ویران شد تا آیت الله خمینی "جام زهر" را سر کشید. حق با چه کسانی بود؟

در خصوص سیاست، زمان بیشتری سپری شد تا پیامدهای مهلک دخالت بعضی از فرماندهان سپاه بر سیاست خود را نشان دهد و صدای اعتراض همگان را در آورد. آیا نیروهای سیاسی کشور باید توسط سپاه حذف می گردیدند تا آن سخنان حق گوش شنوایی بیابد؟ آیا هزاران تن باید کشته می شدند تا حقیقت آشکار گردد؟

اینک همه از دخالت سپاه در سیاست می نالند. اما ما در آن زمان تا مرز اعدام پیش رفتیم. اگر آیت الله منتظری، آیت الله صانعی- و تا حدودی نمایندگان مجلس- نبودند، همه ی ما را اعدام کرده بودند.

بهمنی و رستگار به جبهه رفته و شهید شدند. در زندان اوین در حال حبس شش ساله بودم که جنازه ی رستگار پیدا شد. تشیع جنازه ی مفصلی برای او گرفتند و وقتی تلویزیون آن را نشان می داد، دیدم که همه آنها که خواستار اعدام ما بودند، به گونه ای با جنازه ی رستگار بازی می کنند، که گویی یکی از خودشان است. تنها گریستم. رستگار و بهمنی با آنان نبودند، در مقابل آنان ایستاده بودند. حقیقت را قبل از همه فهمیده بودند که چیست.

در مراسمی در 14/12/1389 با حضور رضا تقی‌پور وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات- علی شمخانی،سردار حسینی، فرمانده لشكر10 سید‌الشهداء و اسماعیل كوثری؛ سردار قالیباف گفت:

"تا یك ‌سال قبل نمی‌دانستم كه شهید كاظم رستگار فرزندی دارد. سال گذشته زمانی كه برای مراسم افطار در مراسمی بودیم، دختر شهید رستگار كه احساس می‌كرد بنده و امثال ما نسبت به شهید رستگار كم‌لطف هستیم، از ما ابراز گلایه كرد كه شاید بخشی از آن هم مربوط به حوادث پادگان ولی‌عصر باشد. من در همانجا به این فرزند شهید گفتم كه مطمئن باش كه همه‌ رزمنده‌ها و دوستان شهید رستگار هم او را قبول داشتند. هم مایه افتخار ما است و ما از او درس بزرگی گرفتیم. شهید رستگار نشان داد آن چیزی را كه می‌فهمد، قدرت بیان كردنش را دارد و مثل بعضی‌ها چاپلوس نیست و مهم‌تر این‌كه وقتی پیام امام‌اش را شنید، حرف خود را زمین گذاشت و در جبهه به عنوان یك رزمنده‌ ساده جنگید و پیكرش 13 سال بعد پیدا شد كه نشان می‌دهد ولایت‌مداری و عقلانیت خاصیت رزمندگان دفاع مقدس است"[15].

این نوع خودی سازی مخالفان شهید شده، درباره حاج داود کریمی هم ادامه یافت. او از طرفداران آیت الله منتظری بود. اطلاعیه های آیت الله منتظری را به طور علنی توزیع می کرد. بازداشت شد و بعدها که برایمان تعریف کرد که در دوران بازداشت چه بلاهایی بر سرش آوردند. آن روایت، روایت شکنجه روح مان بود که با بزرگی چنین کرده بودند. اخیراً محسن رضایی در مراسم نهمین سالگرد درگذشت او گفته است:

"حاج داود کریمی یک ولایتی آزاده بود، چرا که در اوج آزادگی داوطلبانه وارد جنگ‌، انقلاب و سپاه شد. او در اوج آزادگی، یکی از منتقدین داخل خود سپاه بود، به گونه‌ای که گاهی کسانی نزد من می‌آمدند و می‌گفتند، کریمی بسیار انتقاد می‌کند اما من به آن‌ها می‌گفتم آزادگی او سبب شده ‌که با انتقاد‌هایش سپاه و انقلاب را به سمت پیشرفت و تعالی سوق دهد. این ولایتی‌های آزاده کسانی هستند که در اوج تبعیت‌، از کوچک‌ترین مشکلات نمی‌گذشتند. از همین روی، باید بگویم هیچ تناقضی بین آزادگی و تبعیت ولایتی نمی‌دیدند"[16].

جنگ متجاوزانه عراق علیه ایران، هزاران رویداد ناگفته دارد. همه آنها باید بازگو شوند که عبرت گرفته و خطاهای گذشته تکرار نشوند. جنگ تجاوزکارانه صدام حسین، صدها هزار شهید و معلول داشت و حدود هزار میلیارد دلار به کشور آسیب وارد آورد. بهترین جوان های ایران زمین به دفاع از تمامیت ارضی کشورشان برخاستند و جان باختند. اما آنان به دنبال این نبودند تا عده ای به نام آنان، سپاه را وارد اقتصاد و سیاست کشور سازند. جان باختن در راه میهن کجا و سوداگری سیاسی و اقتصادی با نام آن عزیزان کجا؟




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo
aa

[wWw.SARIAH.blogfa.com],Free MUSIC code in Sariah
free code in Sariah